Washington Bruno da Silva

Mestre Canjiquinha

 

Urodził się 25 września 1925 roku w mieście Salvador, Bahia (syn Joseph Bruno daSilva i Amalia Maria da Conceição). Uczył się Capoeira od Antonio Raimundo – legendarnego Mestre Aberrê. Capoeira zaczął ćwiczyć w 1935 roku mając 10 lat, na Baixa do Tubo, no Matatu Pequeno.

„Capoeira to radość, to wdzięk, to tajemnica.”

Mestre Canjiquinha był synem sprzątaczki i nie bał się pracować, był szewcem,protokolantem, rozwoził jedzenie. Wśród różnych prac był również piłkarzem (bramkarz) w klubie Ypiranga Esporte oraz śpiewakiem w klubie. Był wizjonerem Capoeira, zawsze mawiał do swoich uczniów „Capoeira nie ma kredo, koloru, flagi, to ludzie rządzą jej światem.” Grał na berimbau w swój charakterystyczny sposób, cały instrument trzymał w prawej ręce, patyczek w lewej, a cabaça znajdowała się przy klatce piersiowej.

Canjiquinha choć nie był uczniem Mestre Pastinha, był Contra Mestre w jego akademii. Już jako Mistrz, Canjiquinha wraz ze swoimi przyjaciółmi założył swoją akademię w 1952r. Niektórzy z nich są obecnie Mestre: Manoel Pé de Bode, Antonio Diabo, Foca, Roberto Grande, Roberto Veneno, Roberto Macaco, Burro Inchado, Cristo Seco, Garrafão, Sibe, Alberto, Paulo Dedinho (znany jako Paulo dos Anjos), Madame Geni (znany jako Geni Capoeira), Olhando Pra Lua (znany jako Lua Rasta), Brasília, Sapo, Peixinho Mine-saia, Papagaio, Satubinha, Vitos Careca, Cabeleira, Língua de Teiú, Urso, Bola de Sal, Boemia Tropical, Salta Moita, Melhoral, Lucidío, Bico de Bule, Bando, Dodô, Salomé, Mercedes, Palio, Cigana, Urubu de Botina i inni.

Canjiquinha w swojej akademii wprowadził klasyfikację: uczeń początkujący, zaawansowany, Contra Mestre, Mestre. Brał udział w filmach „O Pagador de Promessas”, „Operação Tumulto”, „Capitães de areia”, „Barra Vento”, „Senhor dos Navegantes” i „A moça Daquela Hora”. Poza tym w serialach z Silvio Cesar i Leni Lyra. Założył zespół folklorystyczny o nazwie “Aberrê”.

Canjiquinha był pomysłodawcą imprez o nazwie Arromba, które miały odbywały się w Bahia Largo. Na tych imprezach spotykali się gracze Capoeira i grali dla pieniędzy oraz drinków.

Mniej więcej w tym czasie, aktor Roberto Batalin nagrywa płytę Mestre Traira z udziałem Gato, znanego jako gracza na berimbau, odwiedzając sławneo Mestre Cobrinha Verde. Z pomocą kilku znanych artystów, Augusto Rodrigues, Carybé, Solomon Scliar, Marcel Gautherot, José Medeiros oraz Dias Gomes, którzy napisali tekst wprowadzający, Roberto Batalin edytował nagrania na płytę, album z 16 stronicowym tekstem i zdjęciami w Xauã, domu w Rio de Janeiro. W ten sposób rozpoczyna pracę nad drugim albumem z Brazylijskim folklorem. Ponieważ pierwsza edycja płyty była bardzo limitowana, albo dlatego że po powrocie z wojska 1 kwietnia 1964 roku Dias Gomes został odwołany ze stanowiska w Radio Narodowym i którego oddziały zostały zamknięte, nie sprzedał więcej płyt. Druga płyta natomiast była prostsza, dlatego szybko ją zrealizowano. W tym samym czasie J.S. Discos zaczął promować płytę „Curso de Capoeira Regional de Mestre Bimba”. Druga odsłona, czy druga edycja mimo wszystko była bardziej znana niż pierwsza. Zdaniem Mestre Canjiquinha capoeira nie ma podziału na Angolę i Regional. Powiedział, że capoeira to postrzeganie dotyku: dotykając ładnej gry jesteś z nią związany, dotykając pośpiechu zaczynasz się spieszyć.

Mistrz Canjiquinha był mistrzem z niewyczerpalnym repertuarem piosenek i umiejętnością improwizacji oraz wielką łatwością komunikowania się ze społeczeństwem.

Mestre Canjiquinha zmarł 8 listopada 1994 roku.